Nowa miejska instytucja kultury, Centrum Nowoczesności Młyn Wiedzy, powstała w dawnym parowym młynie zbożowym Leopolda Richtera, pochodzącym z lat 80. XIX w. Jakie są losy tego miejsca?

Jeden z największych na Pomorzu parowych młynów zbożowych, mieszczący się w toruńskiej dzielnicy, Mokre (przy ul. Kościuszki i Dworcowej – dawniej Lindenstrasse), został rozbudowany pod koniec XIX wieku.

Pierwszy obiekt postawił Gustav Regitz, jednak szybko zbankrutował i na części tych gruntów inny toruński przedsiębiorca, Gustav Gerson, pobudował młyn parowy.

Miejsce przez niego zakupione było idealnym pod tego typu inwestycję, ponieważ posiadało rzeczkę, której wody mogły napędzać koło młyńskie i bocznicę kolejową dworca Toruń – Mokre.

Konstrukcję oparto na planie litery „L” i połączono z budynkiem kotła.

Nieopodal wyznaczono obszar na skład węgla i stajnie, a od strony ul. Kościuszki wzniesiono dom ogrodowy z budynkiem gospodarczym i stajnią.

Z początkiem XX wieku do południowej ściany młyna dostawiono spichlerze, które zaprojektował E. Hoffmann.

Dopiero warszawiak, Leopold Richter, odkupił i rozwinął prace remontowe młynów. W 1941 roku część budynku spłonęła, jego renowacją zajęli się Niemcy. Powstała wówczas charakterystyczna bryła nawiązującą do toruńskiego gotyku.

W 1967 r. na ścianie budynku (od strony ul. Kościuszki) został odsłonięty pomnik martyrologii młynarzy, składający się z 2 tablic oraz znicza w formie koła młyńskiego. Ten monument został poświęcony zamordowanym przez hitlerowców pracownikom młyna, których podejrzewano o udział w sabotażu Polskiej Armii Powstania z 1941 r.